Skip to main content

Pluraliteit in het Jodendom

 

Pluraliteit in het Jodendom

 

Rabbi Samson Raphael Hirsch (1808-1888), stichter van het Neo(Modern)-Orthodox Jodendom

Abraham Geiger (1810-1874), inspirator van de Reform-beweging in Amerika

                          

Zalman (Solomon)- Schachter (1924-2014), de inspirator van de Conservative-Masorti beweging in Amerika

Mordecai Kaplan (1881-1983), inspirator van de Reconstructionist-movement in Amerika


 

Verschillende stromingen van het hedendaagse Jodendom

Rabbijns Halachisch Jodendom

1. Torah-getrouw (Orthodox) Lodendom:

      Modern-Orthodox jodendom/Mizrachi (religieus zionisten)

      Charedisch Jodendom (ultra-orthodox):

      Chassidisch Jodendom (bestaat uit vele groeperingen)

      ‘Mitnagdim’ (tegenstanders van de Chassidische beweging)

 

Niet-Rabbijns Halachisch Jodendom

1. Conservative Jodendom (Masorti-traditioneel)

2. Reform Jodendom (Liberaal-progressief)

4. Reconstructionist Jodendom

4. Karaïtisch Jodendom (bijna verdwenen)

5. ‘Beta Dan’ (Ethiopische Joden)

 

 

Torah-getrouw Rabbijns Jodendom

 

 


Alt-Neu Shul (synagoge) in Praag (1270), de oudste synagoge ter wereld die nog in gebruik is.

 

Orthodox Jodendom

 

Het woord ‘orthodox’ is ontleend van het orthodoxe christendom. Het woord ‘orthodox’ betekent ‘volgens de wet’, d.w.z. dat de Joden die tot deze stroming behoren, leven volgens de wet van de Torah. We kunnen spijtig genoeg het woord ‘orthodox’ niet mijden, omdat het heel diep in het algemene Jodendom verankerd is. Net zoals we het woord ‘holocaust’ niet kunnen mijden, omdat het diep in het algemeen bewustzijn is geworteld, ofschoon het woord ‘shoah’ de juiste keus is. Dit woord komt driemaal voor in de Bijbel en betekent ‘catastrofe’, ‘verduistering’ en ‘overstroming’.

Rabbi Moshe Sofer (1762-1839), bekend onder de naam ‘Chatam Sofer’ uit Bratislava (Slowakije). Hij was een compromisloze vechter tegen Reform en Neologen in Hongarije. Hij preekte de zin ‘Chadash asur min ha’Torah’, d.w.z. ‘elke vernieuwing is verboden van de Torah’.

Het was de grote Rabbijn Samson Raphael Hirsch (1808-1888), die de uitdrukking ‘Torah-getrouw’ Jodendom geïntroduceerd heeft om onderscheid te maken tussen stromingen die niet het Halachisch-Rabbijnse Jodendom vertegenwoordigden in het toenmalige Ashkenaz-Duitsland.
Het Orthodoxe Jodendom is een hoofdrichting binnen het hedendaagse Jodendom die gekenmerkt wordt door de aanhankelijkheid en verplichting aan de Schriftelijke en Mondelinge Torah zoals deze in de Mishna, beide Talmoeden (Jeruzalemse en Babylonische) en de maatgevende wet-codex ‘Shulchan Aruch’ wordt geïnterpreteerd en vastgelegd.


De historische synagoge van Worms, ook wel ‘Rashi’ synagoge genoemd is gesticht in 1034. De synagoge is totaal vernietigd in de Kristallnacht in 1938 en is na de oorlog met hulp van de overheid van de Bondsrepubliek helemaal gerenoveerd tot 95% van het origineel. De synagoge dient tegenwoordig als museum en wordt niet voor diensten gebruikt.

Er wordt in deze stroming aangedrongen op strikte naleving van de Joodse wet (Halacha) in al zijn facetten. Honderd jaar geleden was het Torah-getrouw Jodendom de dominante vorm van het Jodendom, maar tegenwoordig behoort minder dan één vijfde van de Joden tot de Orthodoxe Joodse gemeenschap in Amerika. In de staat Israel is het aandeel van de Orthodoxie vele malen groter. Thans is het percentage Orthodoxe Joden in Amerika weer groeiende: slechts 11% van de Amerikaanse Joden behoort tot de Orthodoxie, onder de jongeren bedraagt dit percentage reeds 16%. Tevens groeit het percentage Orthodoxe Joden onder de Joodse bevolking doordat het percentage gemengde huwelijken, waarbij Joden met niet-Joden trouwen en hun kinderen niet Joods zijn of opgroeien, onder Orthodoxe Joden vele malen lager ligt dan onder niet-Rabbijns Halachisch Jodendom.


Rabbi Marcus (Meir) Lehmann (1831-1890), hoofdredacteur van de wekelijkse publicatie van de Orthodoxie in Duitsland ‘der Israelit’. Hij was ook goed bevriend met Rabbi Samson Raphael Hirsch en volgde ook zijn ideologie. Hij heeft een groot aantal van werken geschreven, waaronder een commentaar op de ‘Haggadah’ van Pesach, een commentaar op ‘Spreuken van Onze Vaders’ en vele historische jeugdverhalen die bijzonder populair waren en in vele talen zijn vertaald.

Het Torah-getrouw Jodendom wordt gekenmerkt door de absolute acceptatie van de Torah als ultieme waarheid, zonder enige voorwaarden. Een kenmerk van het Torah-getrouw Jodendom is dat het zich onderscheidt van andere stromingen binnen het Jodendom, zoals Conservative en Reform Jodendom, omdat het een gigantische geschreven traditie heeft. Er zijn letterlijk duizenden boeken en werken die het Torah-getrouw geloof van het Jodendom bepalen.

De Torah-getrouw Joodse wereld is intern geen eenheid maar bestaat uit vele tientallen bewegingen, die ieder een eigen wereld kennen en soms in fel conflict met elkaar raken. Er wordt vaak gesproken van 'rechtervleugel' om de ‘Charedische’ ofwel ‘Ultra-Orthodoxe’ wereld aan te duiden, en van'linkervleugel' om het ‘Modern-Orthodox Jodendom’ aan te duiden. Ook binnen het ‘Charedisch’ en Modern-Orthodoxe Jodendom’ kan deze terminologie gebruikt worden: zo zijn 'linkervleugel Charedim' heel anders dan 'rechtervleugel Modern-Orthodoxen'.


De ‘Esnoga’ (in Portugees: heiligdom), de inwijding van deze synagoge in Amsterdam vond plaats in 1675. Het was gebouwd door Portugese Joden die voor de kerkelijke inquisitie in Portugal zijn gevlucht en in Amsterdam konden ze hun Joods geloof openbaar belijden. Deze synagoge is de meest historische synagoge van Nederland. Het hele interieur is origineel en er is geen elektrische verlichting, maar kaars-verlichting. De ‘Hechal’ (‘Heilige Ark’) is over de hele breedte van de synagoge en elke Torah-rol heeft een eigen afdeling. Op de ‘Twee Tafelen’ boven de ‘Heilge Ark’ staat de hele tekst van de Tien Geboden in het Hebreeuws, iets wat uniek is in de hele wereld.

De term ‘orthodox’ is afgeleid van het Griekse ‘orthos’ ("rechtstreeks", "correct") en ‘doxa’ ("mening", "leer"). Hieruit zou kunnen worden afgeleid dat het Torah-getrouw Jodendom de correcte leer van het Jodendom is. Sommige Reform-liberale Joden prefereren het gebruik van de term "Torah-Jodendom" als benoeming van hun richting, wat natuurlijk belachelijk is. Sommige Torah-getrouwe Joden mijden het gebruik van de naam ‘Orthodox’ Jodendom juist omdat zij van mening zijn dat dit de correcte leer is en er maar één Jodendom kan of mag bestaan.

 

Rabbi Seligman Baer Bamberger (1807-1878), bekend als de Rav van Würzburg. Anders dan Rabbi Samson Raphael Hirsch was hij een voorstander van de zogenoemde ‘Einheitsgemeinde’, d.w.z. dat alle Joodse mensen, zowel religieus als niet-religieus, aangesloten zijn in één gemeente, maar de religeuze administratie en religieus beheer moest in handen zijn van Torah-getrouwe Joden. Dit model is onder de Orthodoxie het meest voorkomende model, zowel in Europa, Amerika en Israel. Hij heeft een belangrijk responsa-werk geschreven en daarnaast vele informatieve boeken en brochures voor jeugd en vrouwen over de belangrijkste ‘Mitzvot’ van het Jodendom (Shabbat, reinsheidsweten van de Joodse familie).

Stromingen binnen het Orthodoxe Jodendom:

Het Torah-getrouw Jodendom kan worden onderverdeeld in een aantal fracties waaronder de Modern-Orthodoxe en een ultra-Orthodoxe ofwel ‘Chareidische richting’. Deze laatste richting kan weer worden onderverdeeld in ‘Mitnagdim’ en ‘Chassidim’. Binnen beide groepen, met name de Chassidische, bestaan wederom tientallen dynastieën, met ledenaantallen die wisselen van enkele tientallen tot ruim honderdduizend.

 

Rabbijns Halachish Jodendom

Modern-Orthodox Jodendom (Religieus Zionisme)

Charedisch (ultra-Orthodox) Jodendom

Mitnagdim (Litouws Jodendom)

Chassidisch Jodendom (groot aantal dynastieèn)

Sefardisch Orthodox Jodendom

 

 

De Grote Synagoge van Jeruzalem (rechts) bevindt zich naast direct naast ‘Hechal Shlomo’, de hoofdzetel van het Israelische Opperrabbinaat (links). De syanagoe is van binnen heel modern gemeubeleerd met allerlei accessoires (arico). Natuurlijk is het een Orthodoxe synagoge met een vrouwengallerij en heeft een gerenommerde ‘Chazan’ en koor. Het wordt veel bezocht op Shabbat door religieuze toeristen.

 

Modern-Orthodox Jodendom

 

      Religieus Zionisme: Het religieus zionisme, ook wel bekend als nationaal-religieus Jodendom of de ‘Mizrachi’, is een Joodse stroming die het zionisme verenigd met het Jodendom. De meeste aanhangers zijn modern-Orthodoxe Joden. Veel van de kolonisten in Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, en tot 2005 in de Gazastrook, die daar nuit ideologische overtuigen wonen behoren tot deze stroming. Zij dienen met grote bereidwilligheid in het Israëlische leger, liefst in speciale gevaarlijke eenheden. Het aandeel van nationaal-religieuzen onder de officieren is opmerkelijk hoog. Het is niet een rariteit om vele soldaten met ‘kippah’ en s ‘morgen met ‘Tallit’ en ‘Tefillin’ te zien.

 

Links: Rabbi Avraham Yitzchak Hakohen Kook (1865-1935), eerste Ashkenasische Opperrabbijn van Israel. Een vechter voor de ideeén van het zionisme en inspireerde zijn aanhazngers met grenzeloze liefde voor het Bijbelse land, ‘Eretz Israel’.
Rechts: Mijn leraar, mentor en wegwiijzer, Rabbi J.B. Soloveitchik (1903-1193), meest bekende vertegenwoordiger van het Amerikaanse modern-Orthodoxe Jodendom.

 

              De afgelopen tijd onstond er binnen de religieus-zionistische beweging en de Israelische maatschappij een lichte scheuring tussen zij die fel verzet bieden tegen de door de Israëlische premiers Ariel Sharon, Ehud Olmert en Benjamin Netanyahu besloten terugtrekkingen uit de bezette gebieden, en zij die geen of minder fel verzet bieden en van mening zijn dat andere zaken, zoals onderwijs en armoedebestrijding, belangrijker zijn dan het behouden van de nederzettingen.

 

              Leiders van de religieus-zionistische stroming van het Jodendom zijn o.a.:

              - Rabbijn Avraham Shapiro (1914-2007), voormalig Ashkenazisch Opperrabbijn van Israël en was hoofd van de beroemde religieus-zionistische               Yeshiva ‘Merkaz HaRav’ in Jeruzalem;

              - Rabbijn Mordechai Eliyahu (1929-2010), voormalig Opperrabbijn van BeerSheva en voormalig Sefardisch Opperrabbijn van Israël;

              - Rabbijn Dov Lior (1933), Opperrabbijn van de nederzetting Kiryat Arba, naast Hebron;

              - Rabbijn Shlomo Aviner (1943), hoofd van de beroemde religieus-zionistische Yeshiva ‘Ateret Kohanim’ in de Oude Stad van Jeruzalem.

De Grote Synagoge van Parijs (Rue Victoire), gebouwd door baron Edmond de Rothschild (1845-1934), grote steuner en hulpverlener van het zionistische werk in Israel. Deze synagoge is de mooiste synagoge van Europa.

 


Baron Wilhelm Carl von Rothschild (1828-1901), resideerde in Frankfurt en was de enige vrome zoon van de stichter van de Rotschild-dynastie, Anshel Mayer von Rotschild (1788-1855). Hij steunde Rabbi Samson Raphael Hirsch (1808-1888) en zijn opvolger en schoonzoon Rabbi Solomon Breuer (1850-1926) (rechts) genereus. De Breuer synagoge aan de Friedrichanlage was de kroonsynagoge van de Orthodxie in Duitsland en werd vernietigd in de Kristallnacht op 9 november 1938. Tijdens mijn ambtsperiode als Opperrabbijn van de gemeente Frankfurt am Main heb ik de tekst van een gedenksteen op de plek van de voormalige synagoge samengevat en ingewijd.

 

Modern-Orthodoxe Joden staan een aanpassing van de moderne maatschappij aan het Orthodoxe Jodendom voor. Hierbij wil men geen veranderingen brengen in de orthodoxe wetgeving, maar deze wel aanpassen aan de moderne norm. Het verschil met modern-Orthodox Jodendom met andere takken van het ultra-Orthodoxe Jodendom, zit in de ideologie van het aanpassen en het verbonden zijn met de moderne maatschappij.


Links: Rabbi Moshe Feinstein (1895-1986), de grootste Halachische autoriteit in Amerika na de ‘Shoah’.
Rechts: Rabbi Aharon Kotler (1891-1962), stichter van de Beth Medrash Govoha in Lakewood, de grootste Yeshiva ter wereld met ruim 5000 Yeshiva studenten.

In plaats van de nadruk op de zeer traditionele waarden in het Jodendom, komt soms een nadruk op andere waarden, die eveneens bestaan in het Jodendom, maar lange tijd niet zo centraal stonden. Deze waarden, zoals fysieke arbeid op het land in communes (in dit geval religieuze Kiibutzim) of het centraal stellen van het land van Israël zaten aanvankelijk vaak dichtbij seculiere idealen van Joden (en met name zionisten). Het modern-Orthodoxe Jodendom geeft deze echter een aparte, religieuze invulling. De meeste modern-Orthodoxe Joden zijn dan ook religieus-zionisten, en vice versa.

In tegenstelling tot ‘Charedische’ Joden, kleden mannelijke modern-Orthodoxe Joden zich over het algemeen onopvallend, scheren mannen meestal hun baard en hebben geen opvallende pijipekrullen, en hun hoofdbedekking bestaat meestal uit een gekleurd en gehaakt keppeltje. Bij vrouwen zijn de verschillen minder visueel. Modern-Orthodoxe joden studeren vaak aan seculiere onderwijsinstellingen (zoals universiteiten en hogescholen).

 

‘Charedisch’ Jodendom


Links: buitenkant van de Ponovizh Yeshiva in Bne Brak. Deze Yeshiva is de moeder van alle Yeshivot in Israel en was tot de jaren 80 van de vorige eeuw de grootste Yeshiva van Israel. Als kind heb ik nostalgische herineringen aan deze Yeshiva die die het hele stadsbeeld van Bne Brak domineerde.

 

Charedi betekent letterlijk G-dvrezend, in dit verband "vrezend voor het woord van G-d" (‘chared lidvar Hashem’ Ezra).

Het ‘Charedisch’ Jodendom is onderverdeeld in twee hoofdstromingen, het Chassidisch Jodendom en de ‘Mitnagdim’ (tegenstanders van het Chassidisme) of meestal hetLitouws Jodendom genoemd. De drie belangrijkste centra van het Charedisch Jodendom zijn de steden Jeruzalem en Bnei Brak in Israël en New York in de VS. Ook in Antwerpen, Londen, Manchester, Gateshead, Parijs, Straatsburg, Wenen en Lyon (in volgorde van geschatte grootte) en in veel steden in Noord-Amerika, zoals Montréal, Chicago, Los Angeles en Miami zijn gemeenschappen van Charedische Joden.


Links: Rabbi Yaakov Rosenheim (1870-1965) uit Frankfurt, stichter van de Charedische beweging, ‚Agudat Yisrael‘.
Rechts: Rabbijn dr. Joseph Carlebach (1883-1942), laatste Hoofdrabbijn van Hamburg voor de ‘Shoah’. Hij representeerde als beste een Charedische Rav die het evenwicht tussen Torah en wetenschap kon houden.

Religieuze aanhangers van het Charedisch Jodendom zijn vaak visueel herkenbaar. Mannen dragen soms een speciale Chassidische jas of hoed en vaak een zwarte fluwelen keppel (al dan niet onder een hoed), en soms lange loshangende pijpenkrullen (anders vaak weggestopt achter het oor). Mitnagdim zijn meestal Europees gekleed, niet direct opvallend en dragen een verzorgde modische baard en dragen geen pijpekrullen. Ze dragen meestal hun Tzitzit-draden verstopt onder hun hemd. Ze zijn zeker herkenbaar, maar niet opvallend. Religieuze vrouwen in deze richting dragen altijd een rok of jurk, maar nooit een broek of kleiding zonder mouwen. Ook hun benen zijn met kousen bedekt. Pas nadat ze getrouwd zijn, dragen ze een hoofdbedekking (hoofddoek, pruik of hoed).

Charedische joden zijn over het algemeen neutraal of negatief tegenover het zionisme.


Links: de moeder van alle Yeshivot in Europea: de Yeshiva van Volozhin (voor de recente resauratie). Gesticht door de favoriete volgeling van de ‘Gaon van Vilna’, Rabbi Chaim van Volozhin (1749-1821).
Rechts: de beroemde Yeshivas van Chafetz Chaim (1838-1933) in Radin, Wit-Rusland.

 

             Mitnagdim (Litouws en West-Europees  Jodendom; tegenstanders van het Chassidisme)

De Mitnagdim (מתנגדים, letterlijk: tegenstanders van het Chassisme; Ashkenasische uitspraak Misnagdim) of Litouws Jodendom is een beweging in het Jodendom die in Litouwen ontstond, maar ook in West-Europa bestond en tegen het Chassidisme inging. Veel gebruikte verengelste Jiddische termen zijn ‘litvish’ en ‘yeshivish’ en het Hebreeuwse-Litouwse uitspraak ‘litai’.

Tegenwoordig worden Mitnagdim, 'Litouws Jodendom' en de bovengenoemde varianten gebruikt voor het hele Charedisch Jodendom dat niet Chassidisch is. Een aanzienlijk gedeelte van de Litouwse Talmudische leermethode (in Israël het merendeel) zijn Sefardische joden. Deze worden echter ook wel als een aparte categorie gezien, zie Sefardische orthodoxie.

 


Links: Gaon van Vilna (1720-1797), grootste tegenstander van het Chassidisme, die tijdens zijn leven geen vrede sloot met de Chassidische beweging. Hij werd wel bewonderderd als genie en voorbeel voor vroomheid door vele Chassidim.
Rechts: Chazon Ish (1878-1953), grootste Halachische Talmudische autoriteit na de ‘Shoah’ en trouwe volgeling van de ‘Gaon van Vilna’ en leerde en schreef novelle consequent volgens de Litouwse leermethoden

Bovendien willen niet alle mensen Mitnagdim genoemd worden die in het algemeen tot de richting van het 'Litouwse Jodendom' behoren, bijvoorbeeld omdat ze niet tegen het Chassidisme zijn, en niet als negatief omschreven willen worden Hoewel er een duidelijke reactie was naar aanleiding van het ontstaan van het Chassidisme (en dan meest bekend in Litouwen) is deze richting ook de voortzetting van het (althans Ashkenazische) normatieve Jodendom voor het chassidisme.

De Vilna Gaon (1720-1797), Vilna Gaon behoorde tot deze beweging, maar ook andere grote Halachische en Talmudische autoreiten, zoals ‘Chafetz Chaim (1838-1933), Rabbi Chaim Ozer Grodzinksi (1896-1940)(Hoofdrabbijn van Vilna), Chazon Ish (1878-1953) en Rabbijn Moshe Feinstein (1895-1986). Kenmerkend voor ‘Mitnagdim’ is het strikte vasthouden aan Ashkenazische gewoontes, bijvoorbeld het ‘davvenen’ op vaste tijden, het hoge niveau van Torah-leren niet alleen voor de Rabbijn, maar voor iedereen, en het mijden van mystieke bijgeloof wat spijtig genoeg onder Sefardim en Chassidim verspreid is. Kortom, het rationele denken en handelen.

 

      Chassidisch jodendom

 

 

Links: de oorspronkelijke synagogue en leerhus van de ‘Baal Shem Tov’ (1700-1760) in Medzhybizh. In de ‘Shoah’ vernietigd door barbaren en nu volledig hersteld naar het origineel.
Rechts: de beroemde Yeshiva van Rabbi Meir Shapira (1887-1933), de mooste en modernste Yeshiva in pre-‘Shoah’ Polen. Tegenwoordig dient het gebouw als bibliotheek.                           

 

Het Chassidische Jodendom (ook bekend als Chassidisme) is een ultra-Orthodoxe richting binnen het Jodendom. De aanhangers heten Chassidim. Het Chassidisme vindt zijn oorsprong in Oost-Europa. Het woord "chassidisch" is afgeleid van het Hebreeuwse חסידות (‘chassidus’), dat "weldadigheid" betekent.

 

Het Chassidisch Jodendom bestaat uit ontelbaar veel dynastieën) die ieder hun eigen leider hebben. Deze leider staat bekend als een Rebbe. Een Rebbe is een spirituele leider van een Chassidisce dynastie, maar hoeft niet per se een grote geleerde te zijn. Het wordt doorgeven van vader op zoon of schoonzoon en is geen eigen verdienste.


Links: Rabbi Israel ‘Ba’al Shem Tov’ (1700-1760), stichter van de Chassidische beweging.
Rechts: Rabbi Shneur Zalman van Liadi (1745-1812), stichter van de Chabad-Lubavitch Chassidische beweging.

Het Chassidisme is in de eerste helft van de 18e eeuw ontstaan in Oekraïne, de grondlegger is Rabbijn Yisroel ben Eliezer (1700-1760), bijgenaamd de ‘Ba'al Shem Tov’ (Hebreeuws voor ‘Meester van de Goede Naam’). Chassidim houden zich net als andere Chareidim strikt aan de Joodse wetgeving, zoals de Shabbat/Feestdagen, spijswetten en kledingvoorschriften. Chassidische mannen dragen in het openbaar altijd zwarte kleding en een hoed of keppeltje, aan de zijkanten van hun hoofd dragen sommigen lange pijpenkrullen, genaamd ‘peyos’. Vrouwen dragen altijd een rok of jurk en moeten na hun huwelijk hun hoofd bedekken met een hoed, sjaal, muts of pruik. De volgelingen van ‘Ba'al Shem Tov’ stichtten honderden chassidische dynastieën. Sommigen daarvan waren zeer succesvol en tellen nu nog tienduizenden aanhangers; anderen zijn sinds de ‘Shoah’ (Holocaust) niet meer aanwezig. Aan het eind van de 19e eeuw behoorde de meerderheid van de Oost-Europese joden tot het Chassidisme. De Chassidim van Oost-Europa, die niet voor de Nazi-bezetting vluchtten, zijn vrijwel allen omgekomen in de ‘Shoah’.


Links: de residentie van de laatste Lubavitcher Rebbe, Rabbi Menachem Mendel Schneersohn (1902-1994), Eastern Parkway 770 in Brooklyn, New York.
Rechts: het prachtige gebouw van de Belzer Chassidim dat dient als synagoge en Yeshiva en veel elementen van de oorspronkelijke synagoge in Belz, Oekraïne overgenomen heeft.

Op dit moment liggen de voornaamste centra van het Chassidisme in Israël, met name in Jeruzalem en Bnei Brak, en in de Verenigde Staten met de grootste concentratie in New York. In Europa zijn de grootste centra van Chassidim te vinden in Londen, Antwerpen, Manchester, Zurich en Wenen. In Joods Antwerpen wonen naar algemene schatting circa 20.000 Joden waarvan het merendeel Charedisch is; onder hen zijn veel Chassidim.

Tegenwoordig is het Chassidisch Jodendom georganiseerd in talloze dynastieën, zoals Breslov, Lubavitch (Chabad), Satmar, Ger, en Bobov. Chassidische dynastieën worden door Rebbes geleid; de nieuwe Rebbe is meestal een zoon of schoonzoon van de voorgaande Rebbe. Sommige grote Chassidische bewegingen, zoals Breslov en Lubavitch, hebben momenteel (2005) geen levende Rebbe. De meeste Chassidim zijn meer of minder fel anti-zionistisch.


Links: Rabbijn Ovadia Yosef (1920-2013), grootste Halachische autoriteit in de 20e en 21e eeuw. Stichter van de Charedisch Orthodoxe Sefardische ‘Shas’ partij.
Rechts: Rabbijn Mordechai Eliyahu (1929-2010), voormalg Sefardische Opperrabbijn van Israel, bekend als grote Kabbalist en mysticus, nationaal-religieus en compromismloos betreft land tegen vrede.

      Sefardisch Orthodox Jodendom

Het Sefardisch Orthodox Jodendom ontwikkelt zich tegenwoordig steeds meer als een onafhankelijke religieuze beweging binnen het Jodendom.

De aanzet tot de ontwikkeling gaf Rabbijn Elazar Menachem Shach (1899-2001, die zijn vriend Rabbijn Ovadia Yosef (1920-2013) adviseerde bij de oprichting van de Israëlische politieke partij ‘Shas’, die de Sefardische orthodoxie vertegenwoordigt. Later ontstond een ernstig conflict tussen Rabbijn Ovadia Yosef en Rabbijn Elezar Menachem Shach.

 

De meeste volgelingen van de Sefardische ultra-orthodoxie volgen een filosofie die sterk lijkt op de Litvishe (zie 'Mitnagdim'), en hebben vaak ook dezelfde kledingstijl. Sommigen zijn aanhangers van Chassidische bewegingen, met name Lubavitch en Breslov.

Yeshivat Porat Yosef in Jeruzalem, de belangrijkste Yeshiva en bastion van het Sefardisch Jodendom.

Het Sefardisch Orthodox Jodendom is niet zionistisch. Rabbijn Ovadia Yosef heeft verklaard voorstander te zijn van een land-voor-vrede akkoord met de Palestijnen, en verklaarde dat het religieus zionisme een foute ideologie is. Dit onderscheidt hem van andere beroemde Sefardische Orthodoxe Rabbijnen die wel in de zionistische hoek zitten, zoals Rabbijn Mordechai Eliyahu (1929-2010).

De meeste Sefardisch-Orthodoxe Joden wonen in Israël en zijn (in voorgaande generaties) afkomstig uit Marokko, Tunesië, Perzië, Turkije en Irak. Volgens mij is het fout om te spreken van Sefardische Joden, omdat de meesten niet afstammen van de Joden van Spanje, maar meer van de gemeenschap van Babylon (Irak). Correcter is om te spreken van oriëntaalse Joden.

De geloofsprincipes van het Orthodoxe Jodendom zijn gecodificeerd in de door de gehele orthodox-Joodse wereld geaccepteerde dertien geloofsprincipes van de Rambam ofwel Maimonides die afkomstig is uit Spanje. Zie ook:
http://www.bestjewishstudies.com/13-Principles-of-Faith

 

Niet-Rabbijns Halachisch Jodendom

Kopstukken van het Conservative ‘Masorti’ Jodendom
Links: De Amerikaanse Abraham Joshua Herschel (1907-1972)
Rechts: De Britse Dr. Louis Jacobs (1920-2006)

Conservatief jodendom

Het Conservative Jodendom of ‘Masorti’ (Hebreeuws naam) Jodendom is een richting binnen het Jodendom die wijzigingen in de Joodse wet (Halacha) toestaat wanneer deze zijn gemachtigd door een geaffilieerd rabbinaat. Conservative betekent hier dat men, in tegenstelling tot het Reform-liberaal Jodendom, zich vrij strikt vasthoudt aan de traditionele wetten van het Jodendom. ‘Masorti’ betekent traditioneel in het Hebreeuws.

Conservative Jodendom tracht een postieve houding richting moderne cultuur, acceptatie van kritische seculiere geleerdheid te combineren met Joodse heilige teksten en zich ook te houden aan de Joodse dienst. Conservative Jodendom gelooft dat geleerde studie van Joodse teksten inhoudt dat Jodendom constant evolueert om tegemoet te komen aan de noodzaken van het Joodse volk in verschillende omstandigheden en dat Halachische autoriteient de Halachische evolutie kan goedkeuren.


De belangrijkste scholen van het Conservative-‘Masorti’ Jodendom zijn:
Links: Jewish Theological Seminary in Manhattan, New York, gesticht door Dr. Zalman Shachter (1924-2014).
Rechts: de Britse Leo Baeck Instituut, gesticht door Dr. Leo Baeck (1873-1956), overlevende van de ‘Shoah’.

De wetten van de Tora en Talmud van zijn -oddelijke oorsprong en dus volgt het Conservative Jodendom de Halacha op. Tegelijkertijd erkent het de invloed van de mens. De beweging gelooft dat G-d werkelijk bestaat en dat G-ds wil door openbaring aan de mensheid bekend is gemaakt. De openbaring op de berg Sinaï was de bekendste, maar er vonden ook openbaringen plaats via de profeten. Het kan zelfs elke dag gebeuren.

 

Basis kenmerken van het Vonservative Jodendom:

      Het geloof in Eén G-d, de Schepper, zoals die in de Tora voorkomt.

      De Tora is de Joodse leer die de wil van G-d vertegenwoordigt. Deze heeft het Joods volk geleid.

      De Joodse wetgeving (Halacha) is afkomstig uit de Tora. Het geeft inhoudt aan het praktisch handelen van de Joden.

      Het uitvoeren van de ‘mitzwot’ is vrijwillig. De Joodse Staat of de orthodoxie mag geen dwang uitoefenen.

 

 

Twee beroemde professoren aan de JTS in New York.
Links: Prof. Louis Ginzberg (1873-1953), auteur van de zeven-bandige encyclopedie ‘Legends of the Jews.
Rechts: Prof. Alexander Kohut (1842-1894), auteur van het Aramese woordenboek over het Aramees in Talmud en Midrash.
Opmerkelijk is dat beide personen geen ‘kippa’ dragen.

 

      Belangrijk is het voorbestaan van de joodse natie. Daarvoor zijn compromissen noodzakelijk.

      Traditie is belangrijk. De ‘Masorti’-beweging hecht grote waarde aan de staat Israël en moedigt joden aan daarheen te emigreren.

      Tevens is er respect voor de Diaspora Jodendom die de banden met de traditie, het Joodse volk en de staat Israël moet verstevigen.

      Het is een ‘mitzwa’ om de Staat Israël te verdedigen door in het leger te dienen.

      Jodendom brengt het individu dichter tot het Koninkrijk G-ds.

      Het is de taak van het Jodendom een Heilig Volk te scheppen die het Koninkrijk van de Hemel zal brengen voor de hele wereld.

      Religie werkt met waarden, ethiek en normen. Wetenschap draait om feiten. Wetenschap verstevigt de religie.

 

In het Conservative Jodendom wordt op de naleving van de meeste vereisten van de Joodse wet aangedrongen, zoals besnijdenis van mannelijke zuigelingen en het eten van ongerezen brood tijdens Pesach. De beweging staat eveneens open voor de aanpassing van de vereisten van enkele wetten om rekening te houden met moderne omstandigheden (bijvoorbeeld enkele details van de joodse spijswetten).


Links: een vrouw met ‘Tallit’ en ‘Tefillin’ leest uit de Torah, een ongewone verschijning voor Halachisch gezinde Joden.
Rechts: de beruchte ‘Kotel’ vrouwen die provocatief bij de ‘Kotel’ komen om hun feminisme te demonstreren en de Orthodoxe Joden te provoceren.

Hoewel de ‘Masorti’ de traditionele Joodse levenswijze nastreeft is het mogelijk dat men van land tot land en van ‘Kehillah’ tot ‘Kehillah’ andere gewoonten en ‘Minhagim’ heeft. Zo zijn er bijvoorbeeld in verschillende ‘Kehilloth’ voor vrouwen andere rechten. Maar de Masorti laat de zelfstandige besturen van de ‘Kehilloth’ zelf beslissen of zij dat willen. Het Kashruth is zonder verplichtingen. Ook kent de Masorti een ‘Giyur’, het uitkomen tot het Jodendom en heeft zij haar eigen Beth Din, Rabbijnen en vrouwelijke Rabbijnen over de gehele wereld verspreid en hebben scholen voor Rabbijnen-opleidingen in Londen en New York. Verzorgt de leden haar eigen ‘Bar en Bat Mitzwa's’, huwelijken en besnijdenissen en als er een begraafplaats is ook begrafenissen. Ze kennen geen religieuze scheidingen (‘Get’), wat spijtig genoeg als katalysator dient voor ‘mamzerim’ (bastaarden).


Twee vrouwelijke vertegenwoordigers van het ‘Rabbinaat’ binnen het Conservative-‘Masorti’ en Reforom-Liberaal Jodendom.

De meeste Masorti synagoges hebben een gemengde zit- opstelling, en zeer weinig hebben een vrouwengalerij. In andere ‘Masorti’ synagoges worden vrouwen opgeroepen en lezen ze uit de Thorah.
De ‘Masorti’-Conservative beweging staat toe dat hun leden  op Shabbat met de auto naart de synagoge komen, wat voor Halachisch Jodendom onacceptabel is. Alle religieuze handelingen uitgevoerd door Conservative-Masorti Rabbijn of vrouwelijke Rabbijnen zijn door het Halachisch Jodendom niet erkend.

 

Wat is de postie van de ‘Masorti’ beweging betreft die vrouwen nemen in de synagoge?

Voor dat wij dit volledig kunnen bevatten, moeten we een beetje begrijpen hoe de Joodse wet zich ontwikkeld. Een historische benadering tot het Jodendom die wij erkennen is dat er tegenwoordig praktijken zijn in het Jodendom die niet genoemd werden in onze aller eerste oorsprongen – Bar/Bat Mitzvah, Yahrtzeit, Kippot om maar een paar te noemen. Tevens, doen we niet langer dingen die onze voorvaderen deden, polygamie en doodstraffen zijn allen goede voorbeelden. Wat ook ooit de historische redenen waren voor deze vernieuwingen in het Joodse leven het fundamentele punt is, dat het Jodendom geleidelijk antwoord op veranderingen in sociaal, politiek, technologische, en economische werkelijkheden.
Inderdaad het is deze gave om aan te passen en te ontplooien die hebben mee geholpen het Jodendom mogelijk te maken om te overleven.


Vrouwen in de Conservative-Reform beweging voeren religieuze handelingen die voor duizenden jaren alleen voor mannen zijn voorbehouden.
Links: een vrouw (zonder hoofsbedekking) blaast de ‘Shohar’ in een Conservative/Reform synagoge
Rechts: een ‘Brit’-ceremonie waarbij de besnijdenis wordt uitgevoerd door een vrouwelijke ‘Mohel’, vanzelfspreken draagt ze geen hoofdbedekking. De enige uitzondering in de hele Bijbelse en Rabbijnse literatuur was Tzipporah, de vrouw van Mozes, die haar kinderen besneden heeft (Exodus 4:24-26).

We moeten er ons ook van bewust zijn dat de Joodse wet vaak zich zelf meer dan een legitieme uitleg heeft verleend. Een voorbeeld hiervan zijn diegenen die het vredesproces in Israël als een religieuze zaak zien, anderen gebruiken dezelfde geldige Halachische argumenten om dit tegen te gaan. Door de historie heen zijn verschillende groepen opgedoken die verschillende uitleg geven over Halachische praktijken zoals Sefardim, Ashkenazim, Chassidim, Liberalen en in onze dagen ‘Masorti’ en Orthodoxen.


Conservative/Reform vrouwen die zich graag profileren in domeinen die alleen toegestaan zijn voor mannen
Links: vrouwen dansen ‘Simchat Torah’ met Torah-rollen in het openbaar.
Rechts: vrouwen doen ‘Havdallah’ voor mannen en vrouwen

‘Masorti’ Rabbijnen en studenten houden zich eraan dat de Halacha voor meer dan een uitleg vatbaar en flexibel is en voor veranderingen is tussen haar grenzen. Voorstanders van zoiets als niet-kosher vlees, of om vuur aan te steken op Shabbat zal nooit worden toegestaan. Maar er zijn grenzen van het Jodendom die meer naar traditie neigen of ‘Minhagim’ dan naar de wet. We kunnen een Halachische overtuiging maken om vrouwen toe te staan uit de Thora te lezen, maar dat is te ingewikkeld voor dit korte essay om de standpunten van ‘Masorti’ en orthodoxie te behandelen. Tot voor kort was het ‘traditie’ welke gevolgd werd. Maar in de voorwaarden van de traditie, lazen vrouwen niet uit de Thorah omdat dit niet iets was wat vrouwen deden.

Echter vandaag de dag zijn sociale voorwaarden veranderd. ‘Masorti’ erkent dat het vrouwen is toegestaan uit de Thorah te lezen niet alleen omdat we het Halachish kunnen verdedigen, maar de flexibiliteit en de dynamische natuur van het Jodendom heeft in deze zaak gewonnen boven de traditie. Dit wil niet zeggen dat alle ‘Masorti’-gemeenten deze praktijken moeten overnemen. Zoals Rabbijn Dr. Louis Jacobs (1920-2006) het zegt: “omdat de kip Kosher is, wil nog niet zeggen dat je hem moet eten.”!

Liberaal-Reform Jodendom


Voor het liberaal-Reform Jodendom is het geen probleem om van de Torah verboden huwelijken uit te voeren.
Links: Een homo-huwelijk in de liberale synagoge van Amsterdam, o.l.v. ‘rabbijn’ Menno ten Brink, wat men sarcastisch ‘brit ahava’ noemt.
Rechts: Interconfessionele huwelijk tussen Joden en Christenen, uitgevoerd door een zogenoemde Reform ‘rabbijn’ en een katholieke collega.
Onvoorstelbaar 100 jaar geleden, zelfs in liberaal Duitsland voor de ‘Shoah’.

 

Het liberaal-Reform Jodendom of ‘progressief’ Jodendom is een richting binnen het Jodendom die in de 19e eeuw werd geïntroduceerd met als doel om het historische Jodendom met het moderne leven in overeenstemming te brengen en geen strikte naleving van traditioneel godsdienstige wet en rituelen te vereisen.

Het liberale-Reform Jodendom is de meest liberale tak van de Joodse religie. Het is van mening dat alle Joodse wetten, de Thora, zijn onderworpen aan aanpassing aan geschikte moderne omstandigheden.
In Europa heeft deze beweging ‘liberaal’, wat minder provocatief is dan de naam ‘Reform’. Het begrip Reform Jodendom is exclusief iets Amerikaans.


Temple Emanu-El in New York, buiten- en binnenkant. Het is de bekendste vlagschip van de Reform-beweging in Amerika. De Reform synagoges worden ‘temples’ genoemd in tegenstelling tot Orthodoxe synagoges, omdat zij niet geloven in de herbouw van de Derde Tempel..............

De hoofdtak van het liberale Jodendom is het Reform Jodendom. Net als het liberale Jodendom in het algemeen kan deze van inhoud verschillen, vooral ook afhankelijk van andere Joodse gemeenten in de regio.

Het Reconstructionistisch Jodendom opereert onafhankelijk van de Amerikaanse en internationale beweging van het liberaal-Reform Jodendom, maar de twee werken samen op politiek gebied. Omdat de persoonlijke interpretatie van de Thora hier in consensus wordt gezocht, is het meestal iets traditioneler dan de grotere liberale-Reform richting.

 


Binnen- en buitenkant van een Reconstructionist synagoge in Amerika.                  

In de heel wijde zin van de naam liberaal Jodendom, rekent men hieronder ook wel eens de alternatieve richtingen, zoals hernieuwend Jodendom (een new age-achtige variant van het Jodendom) . Meestal worden deze - toch al kleine richtingen van het Jodendom - echter alternatief Jodendom genoemd.

Hoe kan men in Amerika in de Reform-beweging mensen als Joden accepteren, zonder dat ze een besnijdenis ondergaan hebben? Hoe kan men iemand als Joods verklaren, als die alleen van vaders kant Joodse wortels heeft? Bovendien zijn deze ‘Rabbijnen’ Halachisch niet religieus en zijn ze niet bevoegd om huwelijken te sluiten, alsook niet om een religieuze echtscheidingsprocedure (‘get’) uit te voeren,

waardoor de kinderen mogelijk als ‘mamzerim’ ‘bastaarden) gelden.
Voor meer informatie, lees mijn essay: http://www.bestjewishstudies.com/sites/all/P1/giyur.2.pdf

 

Niet Rabbijns-sektarisch Jodendom

 

 

Karaïtisch Jodendom

 

Het Karaïtisch Jodendom (קראית  יהדות) is een kleine religie die alleen de Schriftelijke leer (Tenach) accepteert en daarmee niet de Mondelinge Leer uit de Talmud/Halacha, en zich daarmee heeft afgesplitst van het conventionele Halachische Jodendom. Het woord ‘kara’ komt uit het Hebreeuws en betekent lezen.


Karaieten in Israel tijdens het bidden. Opmerkelijk is dat ze op tapijten zitten in gebukte houding zoals Islamieten.

Het Karaïtisch Jodendom heeft een aantal, dat de Halacha (Joodse wet) nader interpreteren, die verschillen in grote mate van de Rabbijnse literatuur. Geen van deze boeken is bindend, want het Karaïtisch Jodendom stelt dat het de persoonlijke verantwoordelijkheid van iedere Jood is om de ‘Tenach’ zelf te bestuderen en interpreteren. De verscheidenheid van interpretaties van Karaïsme is daarmee in principe even groot als het aantal mensen wat deze kleine beweging rijk is.

 

Een paar principes zijn echter gemeenschappelijk voor alle Karaïeten:

      Het Karaïsme gelooft dat ‘Hashem’ de enige ware G-d is en verwerpt alle andere goden (waaronder Jezus) als valse goden.

      Het gelooft in de goddelijke oorsprong en de autoriteit van de ‘Tenach’ en verwerpt alle andere zogenaamde heilige boeken (bijvoorbeeld de Talmud, Apocriefen, Koran, en het zogenaamde Nieuwe Testament) als creaties van mensen alleen.

      Het gelooft dat er uiteindelijk een Davidische messias zal komen zoals in de ‘Tenach’ wordt beschreven. Dit zal een menselijke koning zijn en geen goddelijke of halfgoddelijke entiteit (zoals Jezus bij de Christenen).

 


Links: Karaïtische Tzitzit dat als halsketting gedragen wordt.

Rechts: een Karaïtische huwelijk in de synagoge van de Karaieten in Istanbul

 

Bijzonder bij deze Joden is onder andere het ver doorbukken tijdens de gebeden, zoals bij de Islam. De Karaïeten gebruiken geen gebedsriemen, ‘Tzitzit of ‘Mezuza.  In plaats van de ‘Mezuza’ plaatsen ze soms een afbeelding van de tien geboden aan de deur. Karaïeten in Israël echter, hebben vaak toch een ‘Mezuza’ aan de deur voor niet-Karaïtisch Joodse gasten. Ze dragen geen ‘Tzitzit’, maar ze hangen ‘Tzitzit’ aan de muur van de synagoge. Een vrouw die ‘Nidda’ is, mag allleen op een stoel die speciaal voor haar gereserveerd is en mag geen andere stoel gebruiken. Op Shabbat gebruiken ze geen kaarsen of licht en eten geen warme gerechten. Soms blijven ze de hele Shabbat in de woning en gaan niet naar buiten.


Links: Karaïtische ‘Matzot’ die meer op cakes lijken.
Rechts: Een Karaiet bukt tijdens het bidden, iets wat typisch Mohammedaans is. Het conventionele Jodendom kent dit niet, behalve op Yom Kippur (4x).

 

Het ontstaan van de Karaïeten is onduidelijk. Een theorie is dat deze afsplitsing van het Jodendom gesticht is in de 8ste eeuw. Het ontstaan van het Karaïsme zou dan een Joodse reactie op de opkomst van de islam kunnen zijn geweest. Anderen denken dat de oorsprong nog eerder ligt, uit de tijd van de Talmud. Sommige Mesopotamische gemeenschappen zouden die niet hebben geaccepteerd. Ook bij deze theorieën wordt de vormende functie van Annan Ben-David erkend.

Veel meer is bekend over "de gouden eeuw van het Karaïtisch Jodendom" (jaren 1000-1100), toen ongeveer 10% van alle Joden Karaïtisch was. Gedurende deze jaren zijn enkele belangrijke Karaïtische geschriften opgesteld en ontstond er polemiek tegen die richting vanuit het Rabbijnse Jodendom. De Karaieten waren grote kenners van de Tenach en waren uitstekende kenners van de Hebreeuwse grammatica. Op dit vlak hebben ze zeker de grote Joodse grammaticers beïnvloed, zoals Saadia Gaon (882-942) en Rabbi Abraham ibn Ezra (1089-1167).

Leden van de Karaïtische richting wonen voornamelijk in Israël, in 2005 ongeveer 25.000 personen. De staat Israël erkent alle Karaïeten als Joods. Het Orthodoxe Jodendom beschouwt het karaïetisch Jodendom niet als een legitieme joodse stroming. Naar schatting 5000 anderen wonen in Egypte (Caïro), Turkije (Istanbul) en de Krim (Oekraïne) en Californië (Daly City bij San Francisco).

De beweging, ooit omvangrijk, vermindert snel in aanhang vanwege de secularisatie onder de jongeren; wanneer deze eenmaal seculiere Joden zijn, valt de behoefte tot verbinding met de religieuze richting weg.

 

Beta Israël


Links: een Ethiopische geestelijke leider van de Falashen (Ethiopische Joden)
Rechts: een synagoge in Ethiopië, een gewone Afrikaans hut met Davidster.

 

Beta Israël (Huis van Israël), vaak bekend onder de pejoratieve naam Falasha (het woord voor banneling, vreemdeling, immigrant in de Oud-Ethiopische taal Ge'ez), is een joodse gemeenschap en cultuur in Ethiopië.

Ooit spraken de Beta Israël Qwara (Kayla), een Koeshitische taal, maar tegenwoordig spreken zij Amhaars en Tigrinya, beiden een Semitische taal. De taal van hun liturgie is, naast het Hebreeuws, het Ge'ez. Ook vandaag de dag houden vele Israëliërs van Ethiopische afkomst aan de Beta Israël-cultuur vast.


Een Falasha huwelijkspaar met traditionele kleiding

Beta Israël komen uit de regio's van Gondar en Aksum in Ethiopië. Er wordt gezegd dat deze het contact met andere Joodse gemeenschappen is verloren in loop van de jaar honderden. De uiterste isolatie van Beta Israël werd opgetekend door de ontdekkingsreiziger James Bruce, die zijn ‘Travels to Discover the Source of the Nile’ (Reizen om de Bronnen van de Nijl te ontdekken) in Edinburgh publiceerde in 1790.

In de volksmond vaak een verloren stam genoemd, kwamen de Beta Israël aanvankelijk veel obstakels tegen bij de opname in de Israëlische samenleving. De Israëlische regering accepteerde de Beta Israël als "officiële" Joden in 1975. De minister-president van Israël in die tijd, Yitzhak Rabin (1922-1995), kreeg duidelijke regels van Opperrabbijn Ovadia Yosef (1920-2013) dat zij legitieme afstammelingen waren van de verloren stammen. Men verplichtte hen echter wel tot een pro forma Halachische bekering tot het Jodendom (alleen onderdompeling in een ‘mikvah’), vanwege afwijkende gebruiken (o.a. het Jodendom ging bij de Falashen van vader op zoon). 'Operatie Mozes' begon op 18 november 1984 en kreeg een aantal weken later, in 1985, een abrupt einde, waarbij vele joden nog in Ethiopië bleven.


Falasha Joden volledig geïntegreerd in de Israelische gemeenschap, biddend bij de ‘Kotel’, de enige overgebleven resten van de glorierijke Tempels.

Nagenoeg de hele gemeenschap (ruim 50.000) is naar Israël geëmigreerd tijdens de Israëlische ‘Operatie Mozes’ en ‘Operatie Salomon’, in overeenstemming met de Wet op Terugkeer van (1950). Sindsdien verblijven in Ethiopië nog Falash Mura - een eveneens politiek incorrecte naam voor een gemeenschap van tot het christendom bekeerde Beta Israël - en een kleine uit Jemen afkomstige Joodse gemeenschap in Addis Abeba. Hoewel sinds de jaren 1990 een immigratiestroom van Falash Muraop gang kwam, wachten in 2006 18.000 Falash Mura op emigratie naar het "beloofde land".

Volgens de tradities van Beta Israël zijn zij afstammelingen van Joden die met Menelik I naar Ethiopië kwamen. Volgens de Ethiopische traditie zou Menelik I de zoon zijn van koning Salomon en de koningin van Sheba. Echter, in de ‘Tenach’ is er geen sprake van dat de koningin van Sheba trouwde of zelfs een relatie had met koning Salomon. Volgens het verhaal was zij toen zij hem bezocht juist onder de indruk van zijn rijkdom en wijsheid, en zij gaven elkaar koninklijke geschenken, en volgens het verhaal keerde zij vervolgens terug naar haar volk in Koesh (Ethiopië).


Links: ‘Operations Moses and Salamon’, Ethiopoische in een vliegtuig onderweg naar het ‘Heilige Land’.
Rechts: een Ethiopische Joods kust de grond van het ‘Heilige Land’ Israel.

 

Sommige geleerde Rabbijnen beweren dat Beta Israël inderdaad de nakomelingen zijn van de stam Dan, een van de verloren stammen van Israël die oorspronkelijk afstamden van een van aartsvader Jakobs twaalf zonen, die de grondleggers waren van de oorspronkelijke twaalf Joodse stammen. Deze mensen vestigden een Joods koninkrijk in Afrika dat honderden jaren standhield..

Uiteindelijk reduceerden de christelijke en islamitische koninkrijken het Joodse koninkrijk tot een klein verarmd onderdeel.

Andere Rabbijnen, zoals Rabbijn Eliezer Waldenberg (1915-2006) en Rabbi Moshe Feinstein(1895-1986), beweerden dat het Joods-zijn van de Beta Israël sterk in twijfel moest worden getrokken en dat bekering verplicht was, en dus meer dan enkel een formaliteit.

 

Colophon

Prof. Rabbi Ahron Daum, Emeritus Opperrabijn van Frankfurt am Main

Eerste versie: Bathia Chava Vanhamme, juli 2008

Laatste en definitieve versie: Mattityahu Akiva Strijker
Rosh Chodesh Menachem Av – 28 juli 2014
26ste verjaardag van mijn middelste dochter, Yael Nechama.

Foto’s en special effects: Mattityahu Akiva Strijker

Webmaster: Yitzchak Berger, Antwerpen
Schoonzoon van Rabbijn Ahron Daum, Shlita

 

Share this

Counter